Printervriendelijke versie

Current Size: 100%

Pont Valentré

Practical

Ontdek de brug Valentré tijdens de rondleidingen aangeboden door de VVV.

In 1306 besluiten de consuls van de stad Cahors in het gehucht "Valandre" een brug te bouwen, aan de westkant van de meander van Cahors. Er bestonden destijds al twee bruggen in Cahors: de Pont Vieux in het zuiden en de Pont Neuf in het oosten.

 

De eerste steen van het nieuwe bouwwerk wordt in 1308 op plechtige wijze gelegd door de eerste consul Géraud de Sabanac. De bouw duurt bijna 70 jaar, waardoor de legende is ontstaan volgens welke de duivel zijn medewerking zou hebben verleend aan de architect. In 1345 kan er op het wegdek worden gereden. De drie torens waren waarschijnlijk pas klaar rond 1380, ondanks de crisisperiodes van de Honderdjarige Oorlog.

 

De Pont Valentré wordt in 1840 in de eerste lijst van Historische Monumenten genoemd. De brug wordt rond 1880 gerestaureerd door architect Paul Gout, die door de plaatselijke kunstenaar Cyprien-Antoine Calmon een duiveltje bovenop de middelste toren laat beeldhouwen.

 

Dit opmerkelijke overblijfsel van de middeleeuwse architectuur staat ingeschreven op de lijst van Historische Monumenten, en staat sinds 1998 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO binnen het kader van de Pelgrimsroute naar Santiago de Compostella.

 

De Pont Valentré is 172 meter lang en heeft acht bogen, die neerkomen op pijlers voorzien van stroombrekers. De brug telt drie torens, waarvan alléén de twee torens aan de oevers versterkt waren met mezenkouwen en schietgaten. Van oorsprong werd elk uiteinde beschermd door een vesting, maar deze zijn nagenoeg verdwenen.Les ponts remarquables

 

Opmerkelijk is dat de brug pas sinds 1995 verboden is voor verkeer.

 

De brug maakt sinds 2012 deel uit van het label "Les Ponts remarquables du Sud de la France" (Opmerkelijke Bruggen van Zuid-Frankrijk).

 

DE LEGENDE:

Er wordt gezegd dat de architect zijn werk niet kon afmaken, en daarom zijn ziel verkocht aan de duivel. Satan ging akkoord om hem op alle mogelijke wijze te helpen, en om hem nauwgezet te gehoorzamen, wat voor een opdracht hij ook kreeg. Toen het werk eenmaal klaar was, zou de architect hiervoor met zijn ziel betalen. Maar als de demoon, om wat voor reden dan ook, weigerde zijn medewerking te verlenen tot het einde, zou hij al zijn rechten op die prijs verliezen. Het werk ging wel snel met zulk een list.

 

Toen de brug eenmaal bijna klaar was: - zei de architect in zichzelf, nu is het moment om na te denken over mijn ziel, om te kijken of ik geen dwaas pact heb gesloten. En hij bracht een zeef aan zijn goede compagnon: - Vriend, zei hij, ik vind je tot nu toe gewillig, en je weet dat je dit tot het einde moet zijn; neem deze zeef (een soort emmer met gaten), laat deze zoals hij is en gebruik hem om water te putten om naar de metselaars te brengen die de kalk verdunnen. De duivel beet op zijn lippen van teleurstelling; toch probeerde hij water te putten, maar dat mislukte twintig keer. De zeef hield geen enkele keer water vast. Onthutst kwam de duivel zijn nederlaag toegeven, maar zwoor wraak te nemen. Enige tijd later, toen de metselaars bijna klaar waren met de bouw van de middelste toren, zagen zij dat de noordwestelijke bovenhoek afgebroken was, en het lukte hen niet om deze toren af te maken.

 

Paul Gout, de architect die de opdracht kreeg om de brug te restaureren, liet deze legende vereeuwigen door middel van een gebeeldhouwde steen met daarop een duivel die de steen van de brug probeert af te rukken, maar daar niet in slaagt, omdat zijn vingers vast zijn komen te zitten in de voegen van het steen.

 

 

 

Opmerkelijke bruggen van Zuid-Frankrijk

Grands sites Midi-Pyrénées
  • Français
  • English
  • Nederlands
  • Deutsch
  • Español